“Je Bijbel of je smartphone?” Vind jij dat een flauwe vraag? Mijn naam is Rasmi en ik ben 17 jaar, heb de middelbare school afgerond en ben hier juf op de zondagschool. Hier in India lopen wij echt niet achter. Echt iedereen, van klein tot groot, heeft hier een mobiele telefoon.
Ik zie dat rondom mij. Sommigen zitten dag en nacht met hun telefoon te chatten en hun tijd te verdoen. Heel veel jongeren zijn verslaafd aan hun smartphones en Bijbellezen, of andere goede dingen doen ze niet meer. Ik vraag me dan af: als je zo als christen leeft, wat laat je dan zien aan hindoestaanse jongeren?
Op school behandelen ze ons als christenen anders. Ze willen niet veel met ons omgaan en zeggen: “Zij zijn christenen. Waarom zouden we met hen optrekken?” Leraren vinden het jammer van hun tijd om ons les te geven. Als we vragen hebben of iets niet begrijpen zeggen ze: “Kom na de les maar even. Maar dan zijn ze ineens verdwenen omdat ze ons niets willen uitleggen.” Ja, ik voel me soms echt uitgesloten als leeftijdsgenoten ons laten voelen dat we
christen zijn en dat ze daarom niet met ons willen praten en vrienden met ons willen worden. Ze zijn vaak onverschillig naar ons toe. Soms ook hebben ze kritiek op ons. Ze zeggen: “Wat doen jullie eigenlijk hier op school. Waarom studeren jullie hier…?” Eigenlijk zeggen ze: “Wij hebben het recht om 
hier te leren, maar jullie niet.” Heb je als christelijke jongere in Nederland daar ook mee te maken? Ik wil je dan graag een advies geven: ‘Volg de Heere. Hij is de enige ware en grote God.” 
Wordt niet moedeloos en ga niet het negatieve gedrag vertonen waarvan je beschuldigd wordt. Als iemand je vraagt waarom je christen bent, vertel dan open en eerlijk dat je dat inderdaad bent en dat je gelooft in de enige ware God en laat met je leven zien dat je andere dingen belangrijk vindt. Laat je leven zo zijn dat andere jongeren vragen gaan stellen.